martes, 23 de febrero de 2010

O museo dos horrores

N
o outono de 1996 comezou a emitirse en «La 2» e na Canle Internacional, de Radio Televisión Española, o programa Al Habla. Dirixido por Clara Isabel Francia, e patrocinado polo Instituto Cervantes, nacía coa vocación de divulgar o idioma español de maneira rigorosa á vez que desenfadada.
Ao longo de sete tempadas, case trescentas emisións, o programa acudiu á súa cita semanal, ocupándose dunha gran variedade de temas e dúbidas relacionadas co idioma, sempre avaladas por un grupo de recoñecidos especialistas.
Unha das seccións que, desde o principio, suscitou maior interese foi O museo dos horrores. Nela, tratábase de mostrar os malos usos do idioma nos medios de comunicación: equívocos e malentendidos provocados por erratas, erros sintácticos ou gramaticales e usos incorrectos das palabras, cos que se buscaba sempre a faceta máis divertida e sorprendente.
As cartas nas que os lectores enviaban estes horrores comezaron a chegar con regularidade ao programa practicamente desde a primeira emisión, e cada semana premiábase a proposta máis orixinal ou chocante, surrealista moitas veces, cun dicionario.
Aínda que en ocasións recibíanse cintas con gravacións radiofónicas ou de programas de televisión, incluso algunha fotografía, a maior parte das cartas contiñan recortes de xornais e revistas, moito máis accesibles para os espectadores, co que ao final, os museos acabaron converténdose nun auténtico arquivo de erratas en letra impresa.
Son estes recortes enviados polos espectadores durante as sete tempadas de emisión do programa, os que, debidamente seleccionados e ordenados por Jesús Marchamalo, serviron para elaborar esta exposición que agora presenta o Centro Virtual Cervantes, e que pretende ser unha homenaxe a quen, con tanto interese, afanáronse en mergullar xornais e revistas en busca de titulares, noticias e pés de foto dignos deste particular museo noso.
Sen eles, é obvio, nada disto sería posible. A exposición, polo demais, aparece ordenada baixo distintos epígrafes que buscan unha certa unidade temática, aínda que o visitante poderá entrar e saír das diferentes salas á súa antollo, prescindindo mesmo, si así o desexa, do texto que acompaña, e comenta, as ilustracións.
Devandito todo o cal, convidámoslles a unha inmersión neste mundo do insólito. Benvidos:
Publicar un comentario