martes, 25 de enero de 2011

Interesante vídeo do escultor Moncho Novas

Xunto co pintor Manuel Boullosa, Moncho Novas expón algunha das súas esculturas no Multiusos de Chapela. A exposición poderá visitarse ata o vindeiro 31 de Xaneiro.

Aquí tedes un vídeo onde podedes ver algunha das obras máis fermosas do escultor.

Encontros e Obradoiros dos Axóuxeres



Podedes ver máis información aquí

lunes, 24 de enero de 2011

"Palabras de Caramelo": a linguaxe dos sordomudos e a cultura saharaui no Club Infantil de Chapela

Debémoslle a Gonzalo Moure, escritor valencián afincado en Asturias, e bo coñecedor da realidade do Sáhara, esta deliciosa novela sobre o amor, a aprendizaxe, a morte, a superación das dificultades e a madureza.

Palabras de Caramelo é unha novela chea de sentimentos e de poesía, onde o protagonista nos da unha lección de vida a través da superación das súas limitacións persoais e tamén a través do seu desexo de aprender e de comprender o mundo que o rodea.

Durante a sesión, puxémonos na pel de Kori, o protagonista, e xogamos a ser quen de ler palabras no movemento dos beizos dos compañeiros.



Tamén descubrimos onde está o Sáhara e como é a vida no deserto. Por último, fixemos exercicios de comprensión lectora e escribimos un pequeno texto con todas as palabras que fumos quen de formar coas letras de Caramelo.

martes, 18 de enero de 2011

Gañadoras no sorteo " Libro do Ano 2010" (2)

Gañadoras no sorteo do Libro do Ano 2010 na
Axencia de Lectura Municipal de Chapela:

Mª Begoña Sánchez Núñez e Lucía Gabián Vidal.

NORABOA ás premiadas!

lunes, 17 de enero de 2011

Gañadoras no sorteo " Libro do Ano 2010" (1)

Gañadoras no sorteo do Libro do Ano 2010 na Biblioteca Municipal Valle-Inclán:

María Aurea Cabaleiro Durán e María Barreiro Álvarez

Parabéns!!!

viernes, 14 de enero de 2011

Premio de Poesía Infantil "Luna de Aire"

A
obra "En la plaza quieta" foi distinguida co Premio de Poesía Infantil "Luna de Aire" que convoca o CEPLI (Centro de Estudos de Promoción da Lectura e a Literatura Infantil) da Universidade de Castela-A Mancha. A obra foi presentada baixo o pseudónimo Andévalo que pertence a Antonio Núñez Torrescusa, natural de Sanlúcar de Barrameda (Cádiz). Nesta oitava edición presentáronse unhas duascentas obras das que oito chegaron á fase final. O premio, dotado con 3.000 euros, é o segundo mellor dotado de todos os que se conceden en España na modalidade de poesía infantil.



jueves, 13 de enero de 2011

Libro do Ano 2010 para nenos

Os nenos que votaron nas nosas bibliotecas, consideraron como os seus preferidos no ano 2010 os seguintes títulos:
-Os libros de Gerónimo Stilton, un cuasi-imbatible neste premio, na Axencia de Lectura de Chapela
-El diario de Greg, que arrasou, na Biblioteca Municipal.
Próximamente, comunicarémosvos o nome dos gañadores no sorteo das obras elexidas.

Libro do Ano 2010 para adultos

Xa temos libro favorito do ano 2010 dos nosos lectores maiores de 14 anos. Trátase de "Los ojos amarillos de los cocodrilos" de Katherine Pancol, na votación realizada na Biblioteca Municipal mentres que "Venganza en Sevilla" de Matilde Asensi foi a obra que recibiu o maior número de apoios dos lectores na Axencia de Lectura Municipal de Chapela.
O libros gañadores se sortean entre os participantes. Comunicarémosvos próximamente o nome dos agraciados

miércoles, 12 de enero de 2011

XI Premio Xornalístico sobre Lectura

Hoxe, entrégase en Madrid o XI Premio Xornalístico sobre Lectura da Fundación Germán Sánchez Ruipérez. Este galardón, que na presente edición recaeu en Estrella de Diego, ensaísta e catedrática de Arte Contemporánea da Universidade Complutense de Madrid, foi creado pola Fundación Germán Sánchez Ruipérez, co obxectivo de estimular traballos de reflexión e creación sobre a importancia da lectura e o desenvolvemento do hábito lector.
Invitámosvos a ler o artigo premiado, Veranos de lectura, publicado no suplemento cultural Babelia do xornal El País, o día 14 de agosto de 2010. O galardón, en palabras do xurado, foille outorgado porque "considera a lectura como unha paixón ou un virus incurable que nos secuestra igual que se nela involucrásemos a propia vida".
Vía Fundación Germán Sánchez Ruipérez

Inaguración da Cidade da Cultura

Máis información

martes, 11 de enero de 2011

Falece a escritora arxentina María Elena Walsh

A escritora e compositora arxentina María Elena Walsh, unha das máis recoñecidas autoras da literatura infantil latinoamericana, faleceu onte aos 80 anos en Bos Aires "logo dunha prolongada internación e como epílogo de padecimientos crónicos que lle afectaban", segundo o informe médico . Transcribimos aquí o fermoso artigo que lle dedican en Clarin.com :
Aprendió canciones de sus padres, un irlandés y una argentina hija de andaluces. Fue él, un ferroviario que tocaba el piano, quien le cantaba en el enorme caserón de Ramos Mejía, donde María Elena Walsh nació el 1 de febrero de 1930. Era grande la casa, y ella, la escritora, la poeta, la música, la refutadora, la polemista, creció entre rosales y limoneros, entre gatos, leyendo historias fantásticas. A los 15 años publicó su primer poema en la revista El Hogar y en 1947, antes de terminar de cursar en la Escuela Nacional de Bellas Artes, de donde egresó como profesora de Dibujo y Pintura, salió su primer libro, Otoño imperdonable.
Se nos murió María Elena, porque se nos murió y no importa la edad. Ayer, a los 80 años, murió la mujer que nos educó sentimentalmente. La que nos preparó los ojos y los oídos para mirar el mundo, al revés y al derecho. Pudo haber sido en los 60, cuando escribió, entre otros, los libros, El reino del revés, Dailan Kifki o Tutú Marambá. O muchos años después, cuando publicó en este diario “Desventuras en el país jardín de infantes” (1979) o “La pena de muerte” (1991). Así que no importa la edad, todos nos matamos de risa cuando escuchábamos “El twist del mono Liso” y, más acá en el tiempo, se nos piantó una lágrima, después de tanto dolor, con canciones “Como la cigarra”. ¿Quién no sintió que le hablaban al oído cuando escuchaba “tantas veces me mataron/ tantas veces me morí ...” ?
“Otoño imperdonable” llamó la atención de grandes escritores, Borges, Silvina Ocampo y el español Juan Ramón Jiménez, entre otros. En 1951, Walsh publicó su segundo libro de poemas, Baladas con ángel. Por esa época, junto a la poeta y folclorista tucumana Leda Valladares, se autoexilió en París hasta 1956, donde formaron un dúo que cantaba canciones folclóricas. No le había gustado el aire que se respiraba con el peronismo, aunque fue capaz de reconocer los pasitos, pocos, pero contundentes, que daban las mujeres en ese tiempo. Muchos años después, en 1976, escribió “Eva”, un poema publicado en Canciones contra el mal de ojo, que dice: “No descanses en paz/ alza los brazos/ no para el día del renunciamiento/ sino para juntarte a las mujeres/con tu bandera redentora/ lavada en pólvora/ resucitando”. De aquellos años parisinos quedaron algunos discos, como “Chants d’Argentina” y los dos volúmenes de “Entre valles y quebradas”.
Fue en Francia. Sí, cuando empezaron a aparecer los disparates: las vacas que estudiaban en Humahuaca, las tortugas que se enamoraban y dejaban Pehuajó, los castillos que se quedaban solos, sin princesas ni caballeros, las estatuas que le daban “no sé qué” porque cuando llovía no podían salir en pareja con paraguas. Cuando regresó a la Argentina, grabó cuatro discos, algunos con Valladares, que sonaron fuerte en el mundo de los niños, tanto que esos disparates son leyendas que se pasan de abuelos a hijos, de tíos a sobrinos, de boca en boca. De ese regreso, de esa época, son también dos de sus grandes obras de teatro para chicos: “Doña Disparate y Bambuco” y “Canciones para mirar”, estrenada en el Teatro San Martín. Y algunos libros, como Cuentopos de Gulubú o El reino del revés ya pasaron las veinte ediciones. Hacía mucho tiempo que ya no quería dar entrevistas. Y si María Elena Walsh nos acompañó de chicos, nos hizo dormir, reír, tomar el té, estuvo ahí cuando tuvimos la edad suficiente como para comprender que alguien –algunos– pretendían dejarnos encerrados para siempre en un “país jardín de infantes”. En 1979, plena dictadura militar, escribió en una nota para Clarín: “Todos tenemos el lápiz roto y una descomunal goma de borrar ya incrustada en el cerebro. Pataleamos y lloramos hasta formar un inmenso río de mocos que va a dar a la mar de lágrimas y sangre que supimos conseguir en esta castigadora tierra”. Esas palabras fueron –son– un mojón en la historia del periodismo argentino y generaron, también, una gran polémica, porque muchos creyeron leer allí una cierta liviandad en el tratamiento de la represión. Un año antes, en 1978, había decidido dejar de componer y de cantar en público. Cuando en 1991, durante el gobierno de Carlos Menem, se debatía en el país la posibilidad de implementar la pena de muerte, Walsh escribió, y vale la pena recordarlo ahora, “cada vez que se alude a este escarmiento la humanidad retrocede en cuatro patas”.

En 1985 fue designada Ciudadana Ilustre de la Ciudad de Buenos Aires y, ese mismo año y hasta 1989, integró el Consejo para la Consolidación de la Democracia. La había nombrado el ex presidente Raúl Alfonsín. Cuando en 1997 publicó en el diario La Nación la carta abierta “La carpa también debe tomarse vacaciones”, en la que invitaba a los docentes a levantar la Carpa Blanca que habían instalado en el Congreso, también supo de algunos distanciamientos. “No puede haber función interminable, que abusar del tiempo irrita al público, que es gesto de dignidad cerrar el telón tras los aplausos y antes de la decadencia”, decía Walsh. Y no fue lo único que dijo o escribió antes de declarar que se había quedado “sin palabras”. Algunos años después, en una entrevista que le dio sin muchas ganas a la revista Ñ, pese a lo que habló de todo y con todo el fuego del que disponía, confesó: “Mis amigos me dicen: ‘¿cuándo armás un revuelo?’. Pero aclaremos que yo nunca me propuse armar revuelo, se armó sólo. Y ya, en un momento dado, me gustó más el silencio que la opinión. Porque me quedé sin palabras. Desde hace un tiempo no he tenido ni tengo ganas de tratat ningún tema de esos. Que alguien tome la posta”. Para esa momento, 2004, de los diarios leía solamente los chistes y el horóscopo. Acababa de publicar uno de sus últimos libros, ¡Cuánto cuento!, una antología de narraciones infantiles, a los que su sumaban dos historias inéditas.
No le gustaba Harry Potter, pero sí Piñón Fijo, el payaso que, según decía, “hace docencia”. Le encantó El pasado, de Alan Pauls, las crónicas de Martín Caparrós y los cuentos de Hebe Uhart. Eso, de los últimos años. Porque antes había contado que “nos hicimos niños con La cabaña del tío Tom y adolescentes con Martínez Estrada. Nos hicimos mujeres con Simone de Beauvoir y hombres con Conrad”. Amaba a Borges, a Doris Lessing, el Siglo de Oro español y a Susan Sontag. Le gustaban los libros. “Donde no hay libros hace frío. Vale para las casas, las ciudades, los países. Un frío cataclismo, un páramo de amnesia”, decía.
En 2008 publicó Fantasmas en el parque, una suerte de autobiografía, de continuación de Novios de antaño (1990), su primera novela para adultos. Fantasmas... es un libro sobre el amor, los encuentros, los desencuentros. La vejez. El dolor. Otra vez el amor, sin palabras lavadas ni disimulos. Un libro en el que habla por primera vez de su amor por la fotógrafa Sara Facio, ahí, sentada en el verde del parque Las Heras. Del cáncer, que le diagnosticaron en 1981, cuando tenía 50 años.
Se fueron las princesas y los caballeros. Las estatuas. Manuelita, detrás de su tortugo. El reino del revés y Osías, el osito que quería comprar en un bazar un cielo bien celeste. Se fue Doña Disparate. Nos queda su universo.

lunes, 10 de enero de 2011

Voltade axiña!!!

"En otoño de 2007 aparecía el número 0 de la revista Bloc, con la intención de conquistar a un buen número de personas de las que sabíamos que el arte de la literatura infantil ilustrada tenía dulce nido en su corazón.
En ese intento hemos consumido tres otoños y tres primaveras más, con sus inviernos y veranos de proyectos y trabajo. Creemos no haber defraudado las expectativas que entonces pudimos haber creado: dar un producto cuyos contenidos fueran interesantes y rigurosos y un objeto cuya posesión colmase una parte del deseo que nos une de alcanzar las cosas bellas.
Mas no olvidemos que el deseo que en aquel noviembre de 2007 nos formulaban nuestros amigos era el de que la suerte nos asistiese en el camino, adivirtiéndonos así del papel que el azar tiene en cualquier aventura humana. Y la suerte nos acompañó durante el viaje. Los halagos que Bloc ha recibido en estos tres años han sido muchos, sinceros y reiterados. Bloc ha publicado, con este, siete números con el apoyo de suscriptores y anunciantes y con el trabajo riguroso del equipo que formamos desde el primer día este proyecto. Nunca hemos podido corresponder como hubiéramos deseado a nuestros colaboradores por sus textos y sus ilustraciones, y por eso agradecemos enormemente su generosa participación.
Pero las horas necesarias para sacar este proyecto adelante son muchas y nuestras obligaciones personales dejan muy pocas disponibles para Bloc.
Y como no queremos que esto afecte a la calidad del producto que hemos ofrecido hasta ahora,
hemos decidido hacer una pausa.
Parar Bloc por un tiempo. Deseamos volver y lo haremos.
Hasta entonces, ¡gracias!"

Adeus ao pai do porquiño Babe

O escritor británico Dick King-Smith, autor do libro que inspirou a película "Babe, el cerdito valiente", faleceu aos 88 anos de idade.
King-Smith morreu o martes mentres durmía no seu domicilio situado preto de Bath, no suroeste de Inglatera.A súa obra máis coñecida, "The Sheep-Pig" (traducida ao español como "Babe, el cerdito valiente"), foi publicada en 1983 e adaptada ao cine en 1995 polo cineasta Chris Noonan. King-Smith escribiu máis dun centenar de libros infantís nos que os protagonistas son animais inspirados na súa experiencia de agricultor, oficio que desempeñou durante dúas décadas.
Tiña uns 50 anos cando en 1978 publicou "The Fox Busters", o primeiro título dunha bibliografía que lle levou a vender 15 millóns de libros.

viernes, 7 de enero de 2011

Alicia Giménez Bartlett, Premio Nadal



A escritora albaceteña, fincada en Barcelona, Alicia Giménez Bartlett gañou o Premio Nadal, dotado con 18.000 euros, coa súa novela "Donde nadie te encuentre", inspirada no personaxe real de Teresa Plà Meseguer, unha maquis coñecida como "La Pastora" ou "Florencio".
Giménez Bartlett, considerada a dama española do crime grazas á súa serie da inspectora Petra Delicado, escribiu unha novela baseada en Teresa Plà Meseguer, nacida en 1917 no mas da Pallissa, unha casa de pastores de Vallibona, preto de Morella.
A novelista explora as posibilidades caleidoscópicas do personaxe, que naceu cunha malformación, o que dificultou a identificación do sexo nun primeiro momento, aínda que finalmente foi rexistrada como nena (Teresa).
A lenda que rodea ao personaxe conta que tras sufrir unha humillación por parte duns axentes da Garda Civil, Teresa Plà, que logo tamén sería coñecida como Durruti, uniuse ao maquis, seguramente máis por vinganza que por convicción ideolóxica. Antes da súa detención en 1960 en Andorra, La Pastora, xa convertida en home (Fulgencio) compaxinaba as tarefas de pastoreo co contrabando de tabaco e nylon. Foi o diario de sucesos El Caso o que fixo circular a lenda negra da Pastora ata o punto de que tras a súa detención foi acusada do asasinato de 21 gardas civís e 7 alcaldes. Tras ser liberada pola amnistía política de 1977, Fulgencio instalouse en Castelló xunto a unha sobriña, ata que en 2002 volveu á súa poboación natal para solicitar un certificado do Concello que lle permitise recibir unha indemnización como represaliado do franquismo. Aproveitando a procura que os dous protagonistas, un psiquiatra francés e un xornalista catalán, realizan de Teresa Plà, Giménez Bartlett realizar un retrato da España da posguerra en "Donde nadie te encuentre".
Tras o fallo do xurado, a escritora confesou que o tema de Teresa Plà Meseguer apaixonáballe desde facía moito tempo, porque circulaba a historia de que esta bandoleira, adscrita ao maquis, era "sanguinaria", acusada formalmente de 29 asasinatos e que se escondía na zona do Maestrazgo e Els Ports, unha zona que a propia Giménez Bartlett coñece ben.

domingo, 2 de enero de 2011

Preparados para recibir aos Reis Magos?

Para preparar un bo día dos Reis Magos é necesario con anterioridade seguir uns pasos:
1. Portarse ben durante todo o ano, ou case todo
2. Escribir unha bonita e sinceira carta aos tres Reis ou ao noso preferido
3. Entregar a devandita carta aos Reis (personalmente, nos buzóns dispostos para tal efecto, tamén se lles pode dar aos paxes das súas maxestades e, como os Reis xa están totalmente en onda, pódeselles enviar por correo electrónico.
4. Darlles a benvida na súa Cabalgata
5. Cear pronto e despois tomar un anaco dun bo roscón
6. Por último, deixar todo preparado para esa noite: o sitio onde van deixar o agasallos, auga, algo de alimento e bebida para Melchor, Gaspar e Baltasar e os seus camelos e despois disto...¡a durmir!
Moi importante: non pode faltar entre os agasallos un libro. Non vos esquezades que aínda estades a tempo.